Ken je Bob Dylan? Laatst zat ik met een aantal andere backpackers in een Irish Pub naar live muziek te luisteren. Tijdens de pauze stond er een man op die eigenlijk de hele avond in z'n eentje zat en speelde op z'n gitaar een aantal nummers van Bob Dylan. Echt een exacte kopie van hoe Bob ze zou spelen, geweldig. Ik vind het zelf een goeie metafoor voor Nieuw-zeeland (NZ). Een redelijk op zichzelf gericht land en toch vol mooie verassingen. Die man in de pub  was misschien teleurgesteld in de liefde en had zich daarom 'Tangled up in blue' aangeleerd. Wat mij betreft had 'ie een stadion vol kunnen spelen maar besloot om gewoon in z'n ouwe leren jas en spijkerbroek een showtje weg te geven aan pakweg 20 mensen in een Irish Pub en was daar tevreden mee. Wat betreft NZ, waarom zouden ze niet zo op zichzelf gericht zijn? Het land heeft eigenlijk alles....

Ergens vroeger, toen je poep nog met een lange 'oe' schreef zette Dhr A. Tasman met rooie neus (zonnebrand hadden ze niet, wel rum) voet op het nog naamloze Nieuw-Zeeland. Wat hij aantrof was een mooi land, en natuurlijk Maori's. Vriendjes worden met de Maori's was voor de eerste bewoners niet erg makkelijk, de historie heeft helaas een dieprode ketchupkleur. Maori's en westerlingen zijn nu goed geintergreerd in tegenstelling tot de Abo's in Australie. De Maori-cultuur is verder interessant, leuk om dingen over hun 'way of life' en historie te weten te komen, al zijn de meeste dingen op het noorder eiland te vinden.
...